در کشور ما هنوز زنبوردارانی وجود دارند که به صورت سنتی زنبورداری را یک فعالیت تفریحی یا حداکثر یک فعالیت جنبی در کنار کشاورزی و دامداری می دانند.اما در مقابل این عده زنبوردارانی نیز وجود دارند که به زنبورداری به عنوان یک حرفه می نگرند و با صرف هزینه و تقبل زحمت فراوان انتظار دارند از این فعالیت بهره مکفی و مطلوب را ببرند، رمز موفقیت این زنبورداران در این است که اصول و فنون علمی زنبورداری را می دانند و آن را به کار می گیرند.
زنبور عسل نیز مانند سایر جانداران برای بقای خود نیاز به تغذیه با تأمین احتیاجات غذایی بدن خود دارد.در شرایط طبیعی زنبورها این احتیاجات را از مزارع و باغ ها تأمین می کنند و به همین علت میزان تولید آنها به شدت تحت تأثیر شرایط طبیعی و وضعیت پوشش گیاهی منطقه قرار می گیرد.اما در شرایطی که زنبورداری به صورت حرفه ای انجام می شود،اگرچه دوام و بقای زنبورها و سطح تولید عسل باز هم تا حدود زیادی تحت
تأثیر شرایط طبیعی است اما زنبوردار نیز می تواند نقش مهمی در تغذیه زنبورها و تأمین احتیاجات غذایی آنها ایفا نماید که لازمه این کار شناخت زنبوردار نسبت به احتیاجات غذایی زنبور و منابع غذایی است که این احتیاجات بوسیله آنها قابل رفع است از سوی دیگر توجه زنبوردار به دوام و بقای کلونی ها در زمستان موجب می شود که در شروع فصل فعالیت مجدد،کلونی ها قوی بوده و تولید نسل و افزایش جمعیت به نحو احسن صورت گرفته و تولید عسل در سال آتی در سطح مطلوبی باشد.
یک کندو هر چه با جمعیت زیاد وارد فصل جمع آوری شهد شود به همان اندازه میزان شهد و عسل جمع آوری شده زیاد خواهد شد، به این جهت برای تامین احتیاجات انرژی در مواقع کمبود شهد در طبیعت، باید از شهدهای مصنوعی جهت جایگزین کردن شهد طبیعی استفاده نمود. به منظور بررسی تاثیر جایگزینی شهدهای مصنوعی به جای شهد طبیعی بر روی جمعیت کلنی، چهار تیمار غذایی و یک گروه شاهد روی 25 کلنی زنبور عسل با 5 تکرار در قالب آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی مورد مطالعه و تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت .
نتایج نشان دادکه بین جیره های غذایی از نظر میزان تخم ریزی ملکه در سطح احتمال 1% اختلاف معنی دار وجود دارد. ولی بین سمت راست و چپ قاب (از نظر تعداد نوزاد) اختلاف غیر معنی دار بود . با توجه به مقایسه میانگین ها مشخص شد که اختلاف 3 تیمار عسل، شکر و (نشاسته + عسل) ضمن دارا بودن میانگین بالا غیر معنی دار می باشد. بنابراین در نظر گرفتن هزینه غذایی برای هر یک از تیمارها ، شکر به عنوان بهترین غذا برای افزایش تولید جمعیت معرفی شد و ترکیب (نشاسته + عسل) و عسل به ترتیب در مراحل دوم و سوم قرار گرفتند.
هم چنین از مطالعه میزان ذخیره عسل مشخص گردید که تیمارهای مربوط به غذاهای ( نشاسته + شکر) و (نشاسته+ عسل) با میانگین بالا و اختلاف غیر معنی دار، بیشتر از غذاهای دیگر بر روی میزان ذخیره عسل موثر هستند.
برای مشاهده کامل مقاله اینجا کلیک کنید
