ویتامین ها مبحث مهمی را در تغذیه زنبورعسل تشکیل می دهند و و برای رشد و نمو طبیعی نوزادان اهمیت اساسی دارند. زنبورعسل مانند تمام جانوران دیگر به ویتامین ها نیازمند است که با سایر مواد مغذی بخصوص پروتئین ها در تعادل مطلوب باشند. عدم وجود این مواد در غذا منجر به انواع نارسایی ها و بیماری ها می شود و بیشتر کوآنزیم ها دارای یک ویتامین به عنوان قسمتی از ساختمان خود هستند که بدون شک مسئول ایجاد نقشی ضروری برای ویتامین ها می باشند.
بطور کلی ویتامین های مختلفی در دانه گرده شناسایی شده است که فقدان آن ها در رژیم غذایی زنبورعسل سبب بروز بیماری های مختلفی می شود. دانه های گرده دارای مقدار زیادی ویتامین به خصوص یتامین های محلول در آب می باشند و ویتامین ث به مقدار زیادی در دانه گرده تازه وجود دارد براساس منابع موجود ویتامین ث یک ضرورت غذایی برای بیشتر حشرات تغذیه کننده از منابع گیاهی بخصوص زنبورعسل بوده و نقش مهمی را در زندگی زنبوران عسل بالغ و پرورش لاروها دارا می باشد. این ویتامین به مقدار کافی در گرده گل تازه وجود دارد ولی با ذخیره شدن آن در شان ها و درجه حرارت کندو ، به سرعت اکسیده شده و از شکل فعال ویتامین (اسید اسکوربیک و اسید دهیدرواسکوربیک) به شکل غیر فعال آن تبدیل شده و مقدار آن بتدریح کاهش یافته و از دسترس خارج می شود بنابراین توصیه می شود که این ویتامین به صورت دستی در جیره های غذایی تکمیلی و تحریکی زنبوران عسل اضافه شود.
Verma و همکاران طی تحقیقی در سال 1982 نتیجه گرفتند که کلنی های زنبورعسل آسیایی تغذیه شده با شربت یک به یک حاوی 0/75 درصد ویتامین ث بیشترین نوزاد را پرورش دادند و زنبوران کلنی های آزمایشی دریافت کننده سطوح مختلف یتامین ث، فعالیت چراگری بیشتر و رفتار دفاعی شدیدتری را در برابر و زنبوران وحشی شکارچی نسبت به زنبوران کلنی های گروه شاهد (فاقد یتامین ث) از خود نشان دادند.
در این تحقیق که در سال 1391 در نشریه علوم دامی به چاپ رسیده است، کلنی های مورد آزمایش در اوایل بهار باتوجه به میزان جمعیت، پرورش نوزاد و ذخیره غذایی هر کندو تهیه گردیدند و سپس ملکه های خواهری پرورش داده شده و به کلیه کلنی های آزمایشی معرفی شدند. در اوایل پاییز یکسان سازی کلنی ها از نظر ذخیره غذایی، عسل و گرده انجام گردیده و از اوایل اسفند ماه تغذیه کلنی ها با سطوح مختلف ویتامین ث (تیمار750ppm=1 ، تیمار1500ppm=2 ، تیمار2250ppm=3 ، تیمار3000ppm=4 ، تیمار 0ppm=5 (گروه شاهد)) در قالب یک طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار و پنج تکرار انجام گردید. تیمارهای مورد آزمایش از چهار سطح مذکور ویتامین ث خالص (ال – اسید اسکوربیک) محلول در شربت یک به یک و یک گروه شاهد تغذیه کننده با شربت بدون ویتامین تشکیل یافته بود که در مدت چهل روز به تعداد هشت بار (هر پنج روز یک بار) و هر بار به مقدار یک لیتر برای هر کندو تغذیه گردیدند.
در این آزمایش میزان جمعیت و تولید عسل مورد مقایسه قرار گرفتند و داده های بدست آمده به کمک برنامه آماری SAS تجزیه و تحلیل گردیده و میانگین ها با استفاده از آزمون چند دامنه دانکن دسته بندی گردید. از نظر جمعیت در هر سه مرحله اندازه گیری و نیز میانگین سه مرحله، اختلاف آماری معنی داری بین تیمارها وجود نداشت (P>0.05). از نظر تولید عسل تیمارها دارای اختلاف معنی دار بوده اند (P<0.05) و میزان همبستگی بین جمعیت و تولید عسل نیز معنی دار بوده و 50 درصد بر آورد شده است (P<0.01، r=0.50939).
نتایج گرفته شده نشان می دهد که اگر چه از نظر میانگین جمعیت اختلاف آماری معنی داری بین تیمارها وجود ندارد اما بیشترین جمعیت به گروه کلنی های تیمار 4 (تغذیه شده با شربت غنی شده با 3000ppm ویتامین ث) و کمترین مقدار به کلنی های تیمار 5 (گروه شاهد،0ppm ) تعلق دارد و افزایش میزان جمعیت در گروه کلنی های تیمار 4 نسبت به کلنی های گروه شاهد حدود 58 درصد بوده است. در مورد تولید عسل بیشترین مقدار تولید متعلق به گروه کلنی های تیمار4 و کمترین مقدار آن مربوط به کلنی های گروه شاهد بوده و افزایش تولید عسل در گروه کلنی های تیمار 4 نسبت به کلنی های گروه شاهد در حد 85 درصد بوده است.
برای مشاهده کامل مقاله اینجا کلیک کنید
