به گزارش «عسلنا»، پژوهشی که در نشریه Science منتشر شده است، نشان می‌دهد که قرارگیری طولانی‌مدت کلنی‌های زنبور بامبل در معرض گلیفوسیت — پرمصرف‌ترین علف‌کش جهان — می‌تواند توانایی جمعی آن‌ها را در حفظ دمای مناسب لانه برای رشد لاروها به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
در این مطالعه، پژوهشگران از ۱۵ کلنی جدا شده استفاده کردند که هر کلنی به دو نیم تقسیم شده بود: یک نیمه «کنترل» و نیمه‌ای که به مدت طولانی با گلیفوسیت تغذیه شده بود («در معرض»).
زمانی که منابع غذایی محدود شدند، این تفاوت‌ها به روشنی ظاهر شدند. در کلنی‌های در معرض گلیفوسیت، میانگین دمای لانه سریع‌تر افت کرد — به‌طور متوسط، نیمه‌های در معرض توانستند دمای لانه را بالای آستانه ~28 °C تنها حدود ۲۶٪ کمتر از نیمه کنترل حفظ کنند.
همچنین، ناحیه‌ای از لانه که توانایی دما نگه‌داری بالا را داشت، در کلنی‌های در معرض گلیفوسیت سریع‌تر کاهش یافت: مدت زمانی که حداقل ۴۰٪ از ناحیه لانه بالاتر از 28 °C را حفظ می‌کرد، به‌طور میانگین ۲۱٪ کوتاه‌تر بود.
پژوهشگران توضیح می‌دهند که در شرایط طبیعی کشاورزی، زمانی که منابع شهد یا گرده محدود هستند، این نقص جمعی در توان گرمایی می‌تواند منجر به کند شدن رشد لاروها، کاهش تولید ملکه و نوزاد، و در نتیجه کاهش توانایی بازتولید یا بقا کلنی شود.
این یافته به ویژه اهمیت دارد چون ارزیابی‌های معمول ایمنی سموم غالباً فقط مرگ و میر زنبورهای منفرد را در بازه زمانی کوتاه بررسی می‌کند — اما این مطالعه نشان می‌دهد اثرات «خفیف اما کل‌نگر» مثل اختلال در گرم‌کردن لانه، می‌تواند پیامدهای بزرگی برای جمعیت زنبورها به همراه داشته باشد.
