«مصطفی فاضل» در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری صنعت زنبورداری ایران، در بیان مشکلات صنعت تولید عسل، گفت: اگر از نقطه صفر شروع مشکلات شروع کنیم، متأسفانه نظارتی بر زنبورداری نیست و دامپزشکی به‌عنوان متولی این امر نظارت دقیقی بر مزارع و کمپ‌های زنبورداری ندارد و همین ضعف نظارتی سبب مشکلات ثانویه فراوانی در این صنعت می‌شود.
وی تصریح کرد: عدم آموزش و پشتیبانی از زنبورداران یکی از مشکلات است که زنبوردارِ کم‌اطلاع و کم‌سواد در دل بیابان با استفاده از تجارب پر خطا، اقدام به دادن دارو به زنبورها می‌کند، ولی چون اطلاع علمی و دقیق از میزان دارو ندارد، با میزان بالا سموم را در فصل برداشت وارد چرخه تولید عسل می‌کند و این بی‌توجهی سطح استاندارد جهانی و اعتبار عسل ایران را پایین می‌آورد.
این تولیدکننده ادامه داد: متأسفانه دامپزشکی که می‌بایست به این افراد آموزش بدهد و بر تولیدشان نظارت کند، وظیفه خود را با هر توجیهی انجام نمی‌دهد، گاهی حتی زنبوردار از جهل، داروهای ضد کنه دامی را برای آفت‌های زنبورداری مصرف می‌کند و باعث از بین رفتن و ضعیف شدن نسل زنبورها می‌شود.
به گزارش عسلنا، «فاضل» تصریح کرد: علاوه بر آن این ضعف علمی، باعث ورود مواد سمی به چرخه مواد غذایی می‌شود و وجود داروهای تاریخ‌مصرف گذشته، تقلبی و قاچاق و متأسفانه عدم نظارت دقیق و سو استفاده افراد سودجو، باعث چنین مشکلاتی در تولید عسل می‌شود که جز در آزمایشگاه قابل‌تشخیص نیست.
این کارآفرین صنعت تولید عسل با اشاره به این مطلب که در ایران ازلحاظ سرمایه ژنتیکی زنبور نیز با محدودیت روبرو هستیم و متولیان امر در این خصوص کم‌کاری کردند، افزود: قبل از انقلاب نژادهایی مرغوب از زنبورعسل در کشور داشتیم، نظیر: «کارنیولا»-«میدنایت»-«کارنیولند» و «کارنیکا» که به کشور وارد می‌شد و فوق‌العاده تولید عسل این نژادها بالا و مقاومتشان در برابر سرما و نوسان دما و. بالابود، همچنین برد پروازی این‌گونه ها هم زیادتر و دارای کیسه ذخیره عسل بزرگ‌تری بودند و نیز بلندتر بودن خرطوم این‌گونه های زنبوری باعث می‌شد تا بتوانند از گونه‌های گل بیشتری شهد بگیرند و در تولیدمثل و تخم‌گذاری نیز قادر به تولید زنبور کارگر بیشتری بودند.
وی در مقایسه نژادهای موجود در ایران در 4 دهه گذشته، بیان کرد: اکنون گونه‌های بومی ایران از این نظرها ضعیف‌ترند. بعد از انقلاب به بهانه انتقال بیماری‌ها و وابستگی اقتصادی و تولیدی، واردات زنبورعسل ممنوع شد و اکنون جهاد کشاورزی به پرورش برخی از نژادها و گونه‌ها می‌پردازد که در مقایسه با نژادهای برتر جهانی به‌مراتب ضعیف‌تر هستند.
«فاضل» در ادامه عنوان کرد: نژادهای مختلفی از زنبورعسل در دنیا وجود دارد ولی نژاد «میدنایت» که برای آب‌وهوای مناطق سردسیر اطراف اصفهان و چهارمحال و بختیاری، نظیر: «خوانسار و فریدن و دامنه‌های بختیاری» مناسب است همان نژاد «میدنایت» و «کانیولند» است که خواستگاهش «فلوریدا» در آمریکاست.
به گزارش پایگاه خبری صنعت زنبورداری ایران، این فعال عرصه تولید مواد غذایی، استان اصفهان را به دلیل وجود قطب‌های تولیدی نظیر، نجف‌آباد، خوانسار، فریدن و سمیرم و نزدیکی به چهارمحال و بختیاری، یکی از مهم‌ترین قطب‌های تولید عسل کشور دانست که جایگاه مهمی در تولید این محصول در ایران و عرضه به کشورهای همسایه دارد.
وی با اظهار تأسف از اشباع شدن این استان از صنایع مختلف، ابراز کرد: در این صنعت نیز با بازار رقابتی ناسالم و رشد غیراستاندارد روبرو شده و متأسفانه در گوشه و کنار، شاهد تولد خرده کارگاه‌های غیربهداشتی و غیرقانونی هستیم که هیچ نظارت دقیقی هم بر آن‌ها نیست و علاوه بر تولید محصولات ناسالم به دلیل نداشتن هزینه‌های مجوز، مالیات، نظارت و استاندار ونیز هزینه‌های جاری شرکتی، می‌توانند محصولاتی ارزان‌تر به بازار برسانند.
«فاضل» افزود: با توجه به عدم شناخت مشتری و امکان نداشتن تست مرغوبیت بدون ابزار آزمایشگاهی، این تولیدات راحت فروش رفته و عرصه را بر تولیدات مرغوب، استاندارد و هزینه‌بر می‌بندد.
این تولیدکننده فرآورده‌های دارویی زنبورعسل، در پایان، آموزش دقیق و مستمر بر اساس متد روز به زنبورداران و تولیدکنندگان را اصل محوری در توسعه صنعت زنبورداری قلمداد کرد و گفت: دو رکن، نظارت و آموزش در کنار پتانسیل بالای تولید عسل طبیعی با کیفیت در ایران، می‌تواند کشور ما را به قطب اصلی صادرات منطقه و یک برند جهانی مبدل کند.
