به گزارش پایگاه خبری صنعت زنبورداری ایران، یکی از مجتهدین اصفهان در ادامه تفسیر مفاهیم قرآنی در موضوع عسل، گفت: در سوره نحل نیز باری‌تعالی می‌فرمایند «وَأَوْحَى رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا یَعْرِشُونَ *ثُمَّ کُلِی مِنْ...» یعنی پروردگار تو ای پیامبر، وحی کرد به زنبورعسل و نکته جالب این است که خداوند نمی‌فرماید به زنبور وحی شد یا نمی‌گوید که خدا به زنبور عسل وحی کرد بلکه می‌فرماید که تو ای زنبورعسل راه پروردگارت را بپیما.
آیت‌الله احمد عابدینی نجف‌آبادی در گفتگوی اختصاصی با عسلنا، تصریح کرد: پس یک‌بار در آیه اول خداوند پروردگار محمد است و بار دیگر در آیه بعد پروردگار زنبورعسل و این نکته قابل‌تأملی است و نشان از توجه الهی به این حشره قرآنی دارد.
ایشان افزود: نکته دیگر این است که خداوند به پیامبر وحی می‌کند و پیامبر اطلاعات وحی‌شده را در وجود خود پرورش داده و تحلیل می‌کند و شیره و چکیده‌ای که موردنیاز بندگان است را برایشان در قالب آیاتی بیان می‌کند.
زنبورعسل، اعجاز یک کارخانه تولیدی عجیب در چند میلی‌متر!
ایشان ادامه داد: زنبورعسل نیز بر روی گل‌های فراوانی می‌نشیند ولی از مواد مفیدشان می‌گیرد و در معده خود پالایش می‌کند و طی فرآیندی سرانجام شیره‌ای و چکیده‌ای مفید و مغذی به نام عسل پدید می‌آورد.
به گزارش عسلنا، این استاد دروس خارج فقه حوزه علمیه اصفهان، گفت: این شبیه معجزه است که خداوند در جسم کوچک زنبور قدرتی نهفته که این فرآورده‌ها و گرده‌ها را از هزاران گل و گیاه جمع‌آوری کرده و سپس بهترین محصول را بیرون بدهد.
ایشان با بیان اینکه، بسیاری افراد تنها به دنبال ساخته‌ها و اکتشافات بشر هستند و برای تبدیل محصولی به محصول دیگر کیلومترها کارخانه به راه می‌اندازند، عنوان کرد: ولی خداوند متعال در کارخانه‌ای چند میلی‌متری، توسط زنبورعسل و در بدن این حشره، طی فرآیندهای پیچیده، شیره گیاهان و خوردنی‌های زنبور را به شهدی گوارا و شیرین و شفابخش تبدیل می‌کند که اگر نیک بنگریم مایه اعجاز و عبرت است.
ایشان اضافه کرد: توجه کنیم که هر کارخانه ساخت بشر، اگر تولیدات خوبی هم داشته باشد، مقدار زیادی هم مواد مضر و سمی و زائد تولید کرده و برجای می‌گذارد که برای محیط‌زیست و انسان مضر است ولی زنبورعسل حتی از فضولات و هرگونه فرآورده آن نیز استفاده مفید شده و هیچ‌چیز زیان باری ندارد
استاد عابدینی، یادآور شد: گاو و گوسفند نیز از بی‌ارزش‌ترین چیزها یعنی کاه و علوفه تغذیه می‌کنند و شیر و لبنیات مفید تولید کرده و از همه اجزای آن‌ها پوست و گوشت و استخوان و پشم و حتی فضولاتشان مجدد بهره‌برداری سودمند می‌شود و همه این‌ها نشانه‌هایی از قدرت و معجزه‌ای برای شناخت پیدا کردن بیشتر ما بندگان است.
ایشان تأکید کرد: حتی اگر انسان در کارخانه‌ای مصنوعی قادر به ساخت عسل از شهد گل‌ها شود، قطعاً فضولات و مواد زائد و بی‌ثمر زیادی هم بازخواهد گذاشت و طبیعت را فاسد خواهد کرد.
به گزارش عسلنا، این مفسر قرآن ادامه داد: در این میان ممکن است گاو و گوسفند و سایر حیوانات مفید، مراتع را از بین ببرند ولی زنبورعسل باعث رونق و تولیدمثل گیاهان و گرده‌افشانی می‌شود و تمام‌کارها و آثار این حشره قرآنی مفید و مثمر است و شاید تنها آفریده‌ای است که جز فایده برای موجودات و زمین ندارد و همه فعالیتش مفید است.
زنبورعسل، مفیدترین حشره‌ای بدون مواد زائد که هیچ مضراتی ندارد
ایشان با اشاره به اینکه حتی نیش زنبور و زهر موجود در آن نیز داروی پزشکی قوی و مفیدی است که امروزه از آن داروهای فراوانی می‌سازند و حتی از مدفوع این موجود در اروپا کرم‌های مفیدی برای پوست ساخته می‌شود، اظهار کرد: حتی گزیدن زنبورعسل نیز بدون دلیل نبوده و تنها در صورت آسیب رساندن به این موجود تحریک می‌شود و اگر به او آسیب نرسانده و اذیت نشود هیچ حمله و گزیدنی ندارد.
آیت‌الله عابدینی، در بیان پیش‌شرط‌های شفابخشی عسل، تشریح کرد: در سوره نحل اشاره و وحی به زنبور می‌شود که در کوهستان و بلندی درختان یا داربست‌ها خانه بسازد و آزاد و رها باشد و قطعاً ساخت عسل شفابخش باید در چنین شرایطی باشد و اگر این زمینه‌ها به هم بخورد ما پیش‌شرط شفابخشی را زیر سؤال برده‌ایم.
زنبورعسل باید آزاد و رها در مسیر باد پرواز کند
ایشان افزود: امروزه شاهد ساخت کندوها هستیم و زنبور کمتر در کوهستان و روی نقاط بلند درختان زندگی و خانه می‌سازد و در کندوهایی که هوا جریان ندارد و آزاد نیست، زندگی می‌کند که با شرایطی که قرآن فرموده تفاوت دارد.
ایشان در ادامه بیان کرد: خداوند به زنبور امر کرده که بر همه گل‌ها بنشیند و از همه ثمرات موجود بعضی را بخورد و تنها از شهد گل‌های مفید و پاک و خوشبو، تغذیه و سالم‌ترین را عسل بسازد و زنبورعسل از هر گلی بخش کوچکی را تغذیه و همه آن را نابود نمی‌کند.
ایشان با تأکید بر مورداشاره دیگر قرآن در سوره نحل، یعنی آزاد بودن و تحرک داشتن زنبورعسل، اذعان کرد: هر چه زنبور بیشتر پرواز و مسیر بپیمایند جریان فرآوری عسل در بدنش کامل‌تر می‌شود و خداوند به او، امر می‌کند که خود را در مسیر باد انداخته و جابجا شود ولی زنبوردار فعلی زنبور را شبیه مرغ خانگی کرده و محدود به چند کندو ساخته که شب همه به آن برمی‌گردند و این نیز با فرمایشات قرآن تفاوت دارد و این کم‌تحرکی فعلی زنبورها شاید در فرآوری آن عسل شفابخش خللی وارد سازد.
بدون رعایت پیش‌شرط‌ها نباید انتظار تولید عسل شفابخش داشت
ایشان در ادامه ابراز داشت: نکته مهم و حائز اهمیت این است که خداوند در ابتدای آیه شفابخشی عسل در سوره نحل به دو پیش‌شرط اشاره می‌فرماید که اولی ساختن خانه و کندوی زنبور در کوه و جنگل و نقاط بلند است و دومی آزادی زنبور و پیمودن آسان و پیوسته و نرم مسیرهای طولانی و بلند که امروزه کمی این دو پیش‌شرط نقض شده است و سپس قرآن می‌فرماید که: «یَخْرُجُ مِنْ بُطُونِهَا شَرَابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِیهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ».
به گزارش پایگاه خبری صنعت زنبورداری ایران، این مدرس حوزه علمیه اصفهان، در پایان خاطرنشان کرد: پس اگر ما دو لازمه اول و دوم را برای زنبور مهیا نکنیم، نباید انتظار شفابخشی کامل از عسل داشته باشیم و آن چیزی که شفا نام‌گرفته عسلی طبیعی است که زنبور در شرایط ذکرشده قرآنی با فرآوری کامل تهیه کند، نه هر تولیدی که گاهی هم با دخالت مصنوعی انسان همراه است.
ایشان تأکید کرد: قطعاً برای تولید عسل شفابخش باید زنبورداران این نکات را هم تأمل کنند تا انتظار شفابخشی آن‌ها میسر شود.
